SORKUN. Duna
CD + Video Clip
Ya a la venta

La duna se come el cactus.

Una colina formada por la arena que ha ido moviendo y acumulando el viento. Duna.
Segundo trabajo de Sorkun tras la despedida de su anterior banda kashbad. Imágenes musicadas que componen la banda sonora de un film virtual. Un guión dibujado por realidades paralelas en el laberinto de espejos de diferentes tamaños. El desierto y el litoral. La elección de la duna entre las diferentes montañas, reivindicación de la movilidad ante la imagen estética, señal o deseo de la posibilidad de cambio del paisaje que se nos antoja delante. Las programaciones de Iker y los teclados de Libe como punto de partida. Duna, el sufijo vasco caminando en solitario, la que posee, la que tiene, la que sabe.
Sorkun ha asumido el papel de directora y actora principal. Dirigiéndose a sí misma, decide arriesgar desde el inicio presentándonos un plano atrevido. “Aunque me gustaría seguir bailando, prefiero desnudarme”.

ATMOSFERA. Desde la primera canción ha decidido desnudarse. De aquí en adelante no habrá lugar para ninguna danza de máscaras. El azufre ardiendo en la atmósfera y cortinas de terciopelo. Los saxos de Igor Ruiz marcarán una diferencia sónica a través de todo el viaje que supondrá el disco. Homenajeando al grupo Morphine y trayéndonos a la memoria el impresionismo del increíble Dave “Jaxon” Jackson del grupo Van Der Graaf Generador.

NON ZAUDE. Sin descanso o sin fundido a negro, comienza el segundo capítulo o canción. Pasé un año entero de gira con el saxofonista Igor, el bajista Atxus y Sorkun, presentando el disco “In-komunikazioa”. Si aquel realizaba un guiño a la película “Mulholland Drive”, éste haría lo propio con la seria “Twin Peaks”, aunque el propio David Lynch también firmara un largometraje titulado “Dune”. “No me vas a hacer más daño. Quiero ser libre, ahora”. Tzutzi, el cantante de la banda Potemkin será el encargado de tensionar el ambiente con su voz extrema.

HELDU NAZAZU. “Has vivido escondido. Agárrate a mi, estoy a tu lado”. Pudiera parecer pensada en una secuencia de acción de los años 70. Imágenes de la banda trabajadas por “Un lugar en el cine”, video clip incluido en el CD.

ARMIARMA. “Estoy intentando decir, estoy intentando acariciar”. Transmitiendo emociones a ritmo de trip-hop, creando una angustia asfixiante, tensionando de nuevo la situación hasta que esta se libera con RESCUE ME, la revisión del clásico de Aretha Franklin. El drum´n´bass programado por Gaizka Pereda, DJ de Afrika, se funde con las guitarras bossa nova de Unai Azkune y Gorka Sesma, antiguo compañero de viaje en Kashbad. Encontramos o construimos el oasis, abriendo los brazos y girando sobre nosotros mismos como si nos convirtiéramos en una hélice, volando. Convirtiendo el desierto en una enorme pista de baile que nos lleva hasta la costa. “Rescátame, cógeme en tus brazos”.

LURRA. Momento de aterrizar. Tema recuperado de su primer disco “Onna”, interpretado solo con la guitarra de Kanda y la voz de Sorkun. La duna se transforma en una montaña verde, pero observando la desolación de nuestras vidas congela la respiración. La montaña se hiela apareciendo ante nosotros un glaciar.

7x4. Como si de un ciclo lógico se tratara, nos señala la indolencia del corazón. Adornado de manera elegante por la música. “Gritarle al mundo. Que voy al lugar del dolor. Soy la tripa del sufrimiento. Acaricia el viento. Será tu única alegría”.

AUTOLESIONATU
. Perfilando los límites, desdibujando las fronteras. De nuevo hacia el desierto, guiño a la guitarra de Ry Cooder en “Paris-Texas” para más adelante darse la mano el minimalismo y la sofisticación. Oximoron entre los cactus ¿Puede el dolor físico anestesiar el interior? Lurra es tierra en euskera, en 7x4 se hace una llamada al viento, al aire, ahora se menciona el agua. “ Un baso de agua en las ciudades mojadas”.

NOSFERATU. Porque nos faltaba el fuego para reunir los cuatro elementos fundamentales de la Naturaleza. El bateria Home se encargará de mantener la llama viva. “Esta noche he perdido todo el miedo”. Los ritmos y tempos provocan estallidos sonoros. Hubiera sido un buen final, pero queda una última pieza.

HATOR. El desarraigo que nos lanza de nuevo al comienzo de la historia, como si quisieran construir un bucle interminable. Con ritmos funky rock, se menciona la canción tradicional vasca “Hator, hator mutil etxera” (Ven, ven muchacho a casa) para apuntar un anhelo. “ ¿De donde soy, de donde vengo? No tengo a nadie que me diga: vuelve, vuelve...”. Lole y Manuel cantaban: “El sol, joven y fuerte, ha vencido a la luna”. Aquí, la duna se come el cactus.


Fermin Muguruza

escucha
Heldu Nazazu
entzun

SORKUN. Duna
CD + Bideo Klipa
Jada kalean

Dunak kaktusa irentsi du

Haizeak metatutako hareak osaturiko muinoa. Duna. Kashbad gelditu zenetik Sorkunek aurkezten digun bigarren lana. Film birtual baten soinu banda balitz bezala agertzen zaizkigu irudi musikatuak. Ispilu ezberdineko laberintoan errealitate paraleloak marrazturiko gidoia. Basamortua eta kostaldea. Mugikortasunaren aldarria irudi estatikoaren aurrean, horregatik mendien artean duna aukeratzen da, aurrean dugun paisajea alda daitekenaren seinale edo nahia. Ikerren programazioak eta Liberen teklatuak abiapuntutzat. Euskararen atzizkia bakarlari gisa, duna, daukana, dakiena.
Sorkunek zuzendari lana hartu du baita protagonista nagusiarena ere, eta bere burua zuzentzeko hartzen duen lehenengo planoa arriskutsua da: “Nahiz eta dantzan jarraitzen atsegin, nahiago dut biluztea”.

ATMOSFERA, lehenengo kantutik, biluzik azaltzea erabaki du. Hemendik aurrera ez du tokirik utziko maskaren dantzarako. Atmosferan sufrea izekitzen eta ilegurizko gortinak. Igor Ruizen saxoak markatuko du soinu ezberdintasuna disko osoan zehar, Morphine taldea omenduz, Van der graaf Generator bandako Dave “Jaxon” Jacksonen impresionismoa gogora ekarriz.

NON ZAUDE. Bigarren kapitulua edo kantua atsedenik gabe sartzen da, beltzera funditu gabe. Urte oso bat eman nuen biran Igor saxoa, Atxus bajularia eta Sorkunekin “In-komunikazioa” diskoa aurkezten. Hark “Mulholland Drive” pelikulari egiten zion keinu baina honek “Twin Peaks” saila dugu, David Lynchek “Dune” izeneko pelikula ere sinatu arren. “Ez didadu min gehiagorik egingo. Librea izan nahi dut. Orain.” Potemkin taldeko Tzutzik tentsionatuko du giroa bere muturreko ahotsarekin.

HELDU NAZAZU. “Ezkutatuta bizi izan zara. Heldu nazazu, alboan nagoela”. 70. urtetako ekintza sekuentzia batean irudikatua. “Un lugar en el cine” Taldeak landuriko bandaren irudiak. Bideo-klipa, CD barnean aurki daiteke .

ARMIARMA. “Esaten saiatzen ari naiz, ukitzen saiatzen ari naiz”. Emozioak transmititzen, larritasun itogarria sortzen, zortzi minutuko teinkadura askatzeko RESCUE ME, Aretha Franklinen errebisioarekin. Afrika taldeko Gaizka Peredak programaturiko drum´n´bass nahasten da Unai Azkune eta Kashbadeko Gorka Sesmaren bossanova giroko kitarrekin. Oasia aurkitu edo eraiki dugu besoak zabalik eta bueltaka helize bat bilakatuta, hegal egiten. Basamortua dantza pista erraldoi bat dugu kostalderantz garamatzana. “Erreskata nazazu, har nazazu zure besoetan”.

LURRA. Lurra hartzeko tenorea. “Onna” izeneko estraineko diskotik berreskuraturiko kantua Kandaren kitarra eta ahotsaren bidez soilik. Duna eraldatzen da mendi berdea bilakatuz, baina bizitzaren gogortasuna ikusirik arnasa izozten da. Mendia izozten da aurrean glaziar bat agertuz.

7x4. Ziklo logiko balitz bezala, bihotzeko soraiotasuna azaltzen zaigu. Musikaz dotore horniturik. “Munduari ohikatu. Minaren lekura banoala. Sufrimenduaren sabela naizela. Haizea ukitu, zure alaitasun bakarra”.

AUTOLESIONATU. Mugak irudikatuz. Basamorturantz, Ry Cooder-en kitarra “Paris-Texas” bailitzan. Gero sofistikazioa eta minimalismoa eskutik. Kastusen artean oximorona. Min fisikoak anestesia al dezake barnekoa? Lurra, 7x4 kantuan hazieari deia, hemen ura “Baso bat ur hiri bustietan”.

NOSFERATU. Sua falta zitzaigulako naturako funtsezko elementuak osatzeko. Home baterijoleak piztuko du. “Gau honetan beldurra galdu dut”. Erritmoak eta tenpoak zenbait leherketetara eramaten gaitu. Amaiera izan ziteken baina ez. Beste pieza bat dator.

HATOR. Istorio honen hasierara jaurtikitzen gaituen deserrotzea, bukle amaitezin bat lortu nahiko balute bezala. Funky rock doinuen bidez aipatzen da euskal kantu tradizionala “Hator, hator mutil etxera”, desira bat deskribatzeko. “Nongoa naiz. Nondik nator. Inork esango al dit niri hator hator?”. Lole y Manuelek abesten zuten: “Eguzkiak, gazte eta indartsu, ilargia garaitu du”. Hemen, dunak kaktusa irentsi du.


Fermin Muguruza

THE BORDERLINE MUSIC
Promoción Musical y Agencia de Prensa
678 667576 / 647734689
info@theborderlinemusic.com
www.theborderlinemusic.com

En total cumplimiento con la LSSI (12-10-2002) te enviamos este mail porque perteneces a nuestra lista de correo y estás relacionado de alguna forma con la música. Si deseas ser borrado de nuestra base de datos lo debes comunicar respondiendo a este mensaje con el asunto borrar